Saturday, 26 May 2012

Կոլեգայի դաստիարակում

Եթե դուք մենատնտես չեք, մեցենատ կամ գործարանատեր, նշանակում է,  դուք կոլեկտիվում եք աշխատում, որտեղ առկա են տարբեր բնավորության և խառնվածքի մարդիկ: Եթե դուք բարեհամբուրության մարմնացում եք, անկեղծ ու անմիջական, կարող եք ձեռնամուխ լինել վերադաստիարակելու ձեր իսկ կոլեգային, քանի որ ձեր աշխատանքային պայմանագիրը կնքված է անսահմանափակ ժամանակով, նա թանկ է ձեզ համար որպես ընկեր, և դուք դեռ երկար պետք է վայելեք միմյանց ներկայությունը: Իհարկե դուք կարող եք մեկուսանալ այս բոլորից, սակայն անձնական փորձից ելնելով նշեմ, որ վաղ թե ուշ դուք ստիպված կլինեք հանդուրժել նրանց "ծիկերը", իսկ չհարմարվելու դեպքում` առիթ փնտրել կապը խզելու նրանց հետ:Բայց դա կհանգեցնի ձեր մենակ մնալուն, և տվյալ դեպքում մեկ ուրիշը կորոշի վերադաստիարակել հենց ձեզ:Այնպես որ զինվեք համբերությամբ, մեկնարկեք սույն ազգանվեր ու մարդասիրական գործընթացը:
Վերադաստիարակվող կոլեգաների տեսակները լինում են եսասեր, ինքնահավան, շատախոս, հետաքրքրասեր, ժամանակից շուտ ծերացող, նորեկ աշխատակից, մշտապես նկատողություն անող, եռերեսանի և էլի մի շարք այլակերպ  անձինք:
  • Շատախոսին դաստիարակելու համար պետք է զրույցի ընթացքում համառորեն լռել, բացառիկ դեպքերում ռեակցիա տալ ժեստերով` գլխով կամ ձեռքի շարժումներով:Պրոցեսը կտևի այնքան, որ շատախոսը կհոգնի իր իսկ ձայնից, և զրույցը , եթե կարելի է դա զրույց համարել, հետզհետե կմարի:
  • Էգոիստին  կարելի է դաստիարակել հետևյալ կերպ:Նրան հաճախակի կոմպլիմենտ արեք` հագուստին, սանրվածքին, իր պրեզենտացիաներին, հաջողությունների վերաբերյալ, ձեռնարկած միջոցառումների, սակայն երբ ինքներդ կրեք նոր շորիկ, կամ որևէ հաջողված բան ձեռնարկեք, ակնհայտ պահանջեք նրանից կոմպլիմենտ, հիշեցնելով թե որքան ուշադիր եք եղել դուք նրա նկատմամբ:Կամաց կամաց Ինքնահավանուհին կսկսի նկատել ձեզ հետ կապված ամեն ինչ:
  • Հետաքրքրասերի հետ շփման ժամանակ կարելի է զինվել համբերությամբ:Քաղաքավարի պատասխանեք առաջին 3 հարցին, հետո մնացածներին արձագանքեք "եսիմ?"-ով `անկախ նրանից "եսիմը" տեղին է թե ոչ:Ծայրահեղ դեպքերում կարելի է ասել."Ինձ չի հետաքրքրում":
  • Ժամանակից շուտ ծերացողին կարելի է ցանկացած ժամանակ ետ բերել, պարզապես անընդհատ հիշեցրեք նրան, որ պետք է իրեն հետևի, կոֆեբրեյքերի ժամանակ զբաղվեք նրա դիմահարդարմամբ, մեկ մեկ էլ հրավիրեք նրան շոփփինգի ձեզ հետ:
  • Եռերեսանիներին ճանաչելու համար ձեզ հարկավոր է որոշակի ժամանակ:Ուղղակի նշեմ, որ պետք չէ աշխատելու առաջին օրվանից սկսած անկեղծանալ բոլորի հետ:Կարծիքներ փոխանակելիս զգույշ եղեք, երբեմն էլ չեզոք դիրք գրավեք, մինչև հասկանաք, ով ով է:Վերադաստիարակել նրան դժվար թե հաջողվի, պարզապես նրա հետ շփումը  հասցրեք մինիմումի:
  • Նեգատիվի զոհ կամ մշտապես նկատողություն անող մարդկանց հետ վարվեք նույն կերպ:Երկու-երեք դեպքերից հետո զգալի փոփոխություններ կնկատեք:
Դեպք 1.
Մ.ն.ա- Առավոտյան լույս չունեիք?
ես      -ինչի?ունեինք...
մ.ն.ա-իսկ մազերդ ինչու է ցից-ցից?
ես     -քոնն էլա տենց:
մ.ն.ա-հա?վայ երեևի քամուց խառնվելա:
Ու քամուց քշված մազերը սկսում են հարդարվել մատներով մի քանի րոպե շարունակ, իսկ ես չէմ էլ մտածում իմ սանրվածքի մասին:

Նորեկ աշխատակցին կարելի է դաստիարակել որոշ ժամանակ անց, եթե պարզվի, որ նա իր մեջ կրում է վերը նշված բոլոր գործոնները, իսկ սկզբնական շրջանում պետք է նրան նկատմամբ լիներ հոգատար, ուշադիր և հումանիզմին բնորոշ լիքը դրական գծերով :
Ավարտելով սեփական փորձից հետևություններով լի  գրառումն , ուզում եմ ցանկանալ, որ դուք աշխատեք քաղաքակիրթ կոլեկտիվներում, ձեզ սիրեն ու հարգեն բոլորը, և գլխապտույտ հաջողությունները չլքեն ձեզ:

Thursday, 24 May 2012

Լիկվիդ բալի պատճառով

Ալարկոտությանս գագաթնակետն եղել է 11 տարեկանում, երբ ես պետք է ավարտեի երաժշտական դպրոցի երրորդ դասարանը և  պետք է քննություն տայի սոլֆեջիո առարկայից:Վերը նշված երևույթն ինքնին ալարելու չէր, ավելի շատ կապված էր ընդունակությունների հետ:Ինձ դժվարությամբ էր տրվում սոլֆեջիոն, թելադրություններ առանձնապես չէի կարողանում գրել, իսկ ակորդների երկձայն լինելը կամ եռաձայն  կարծես Ֆիլկինի ուղղագրություն  էր:Կարողություններիս դեֆիցիտը քիչ էր դեռ, երաժշտականի տնօրենն էլ մյուս կողմից :Նրա մոտ գերազանց  ստացվում էր վախ ներշնչել իմ տարիքի երեխաներին, նույնիսկ սպառնալ թե քննությունը չենք ստանա` դրանով ավելի բարդույթավորելով երաժշտական հարմոնիա չպատկերացնող երեխաների::
Ինձ մնում էր հույսս դնել տաղանդաշատ համադասարանցիներիս, քննական տոմսի հեշտության  և քննողի բայրացակամ վերաբերմունքի վրա:
Տարեվերջ էր, մայիս ամիսը, երբ այգում բալենիները  ճյուղերը ծանրացրել էին ալ կարմիր պտուղներից, որոնք դարձել էին մեր օրվա սննդակարգի մեծ մասը:Բալ ուտելու արարողությունը տևում էր այնքան, մինչև ծառերի վրա չէր մնում և ոչ մի հատիկ, իսկ ծիտիկների կերածները դելիկատես էին սանիտարական նորմերը չգիտակցող մանուկների համար:
Բարեբախտաբար կոմունիստական դարաշրջանում "թռչնի գրիպ" որպես այդպիսին գոյություն չուներ, ու թռչունների կտցած բալն էլ ամենահամեղն էր, քաղցրը ու ցանկալին:
Սովորականի պես մենք փողոցի երեխաներով թոնրատան  տանիքին ըմբոշխնում էինք համեղ միրգը և չէինք գիտակցում, թե ինչպես էր թռչում ժամանակը, և թե ինչպես էի ես այդ օրվա բալի մեծ մասը կորիզներով  կուլ տվել:Այ այստեղ էր իմ ալարկոտության գերագույն աստիճանի դրսևորումը
Երկու օր անց, որը հանդիսանում էր վերը նշված քննության օրը, ես առավոտից սկսած գալարվում էի  ցավերից, և հետագայում պարզվեց, որ կորիզներով խցանումը կարող էր պատճառ դառնալ իմ  անիմաստ վախճանի:
Մայրս անհանգստացած ինձ տարավ բժշկի, և մինչ ես լսում էի ահաբեկված մորս ու բժշկին, մտքումս պտտվում էր սոլֆեջիոյի քննության տոմսերն ու կոմպոզիտորների ստեղծագործությունները, իսկ բժշկի ցուցումներն ինձ մոտ ասոցացվում էին որպես պրիմա, սեկունդա, տերցիա, կվարտա, կվինտա, սեքստա, սեպտիմա.....
Մի կերպ մայրս ու բժիշկները ետ վերադարձրեցին կյանքս, իսկ ես ձեռք բերեցի բալը մտածելով ուտելու ֆունկցիա, ու մինչ օրս ինձ տանջում է խիղճս, թե սոլֆեջիոյի քննությանը չգնալով, ես ինչպես փոխադրվեցի 4րդ դասարան .....

Sunday, 22 April 2012

Արջամկան օրը

Իմ լուսաբացը սկսվում է Էլենի "Մաաամ, ինչ շոր հագնեմ....?"նախադասությունից, որը ասվում է ապահովության համար, որ ես էլ պատասխանեմ, ինչ ուզում ես, հագի':
 Նախօրոք պատրաստած շորերին երբեք համաձայն չի լինում, միշտ գտնում է դժգոհելու առիթ:Կամ իր ճաշակով չի, կամ շատ շոգ կլինի դրանով, կամ ինքը միշտ ունենում է այլընտրանքային տարբերակ....
Անմիջապես դրանից հետո ես կիսաքուն, կիսարթուն, կիսաքայլ վազում եմ խոհանոց թեյնիկը միացնելու, որովհետև հերթական աշխատանքային օրն է :Ընթացքում լուծվող սուրճս խոհանոցից  կիսագործող ձեռքումս ճամփորդում է ննջարանից միջանցք, հետո երեխաների ննջարան, հետո մի տեղ մոռացվում տան մեջ, մինչև իմ դասից գալը:Ու այս առավոտը կարծես չի փոփոխվում վերջին մի քանի շաբաթվա ընթացքում:
Չգիտեի, որ   որպես հանգստյան օր վայելած հունվարի 9 և 10ը հարություն կառնեն ապրիլ ամսի ուղիղ կեսերին, դրանով իսկ ինձ` սկլեռոզով տառապյալիս, գցելով ամեն առավոտ հալյուցինացիայի մեջ:Ես խորը հոգոցով ամեն առավոտ արթնանում եմ և "Արջամկան օր" /день сурка/ ֆիլմի հերոս Ֆիլի պես սկսում եմ նույն գործողությունը , քանի որ շաբաթվա սկիզբն ու վերջը երկուշաբթի ենք խաղում, և չեմ հիշում , թե երբ էր վերջին շաբաթ օրը, երբ կարելի էր քնել մինչև 12ը, արթնանալ ու անգործությունից ձանձրանալ, նստել համակարգչի դիմաց մի քանի ժամ շարունակ և օրվա բոլոր ժամերը վատնել պարապուրդի ու հանգստի մեջ:

Ինչպիսի ուրախություն տիրեց նախորդ օրը իմ տառապյալ գիտակցականին, երբ արթնանալիս ես ինձ հայտնաբերեցի երեխաներիս ննջարանում, որը ապացույց էր այն բանի, որ երեկո էր առավոտի փոխարեն, և ես ուղղակի քնել էի հանգստանալու համար:
Խանդավառությունից ավելի խորը ընկղմվեցի վերմակի տակ, ու փորձեցի ավելի երկար քնել, քանի որ արթնանալուս պատճառը աշխատանքային օրը չէր:
Նշված միջադեպը հազվագյուտ է պատահում:Հիմա ես արթնանալու խորացած ֆոբիա եմ ձեռք բերել, որոհետև օրացույցը որպես իրողություն չի գործում այլևս ինձ համար:Ես պարզապես աչքերս բաց եմ անում ու տխուր տրտում մռթմռթում քթիս տակ.
"Բարև', երկուշաբթի, ես քեզ ընդհանրապես չեմ սպասում..."

Wednesday, 18 April 2012

Հրավիրատոմս

Սիրելի դասղեկին.
Դասղեկ ջան, ամփոփելով իմ մեջ բոլոր ջերմ զգացմունքները, խորին հարգանքով, ամբողջ սրտով ու հոգով, աչքով, ձեռքով, ականջով /կարելի էր հոգնակի թվով օգտագործել/, արյունատար ու նյարդային համակարգով, /երեխան անատոմիայի նկատմամբ խորին հարգանք է տածում/, մի խոսքով իմ ամբողջ էությամբ հրավիրում եմ ձեզ իմ Ծնունդին:Հավաքույթին ներկա կլինեն ձեր դասարանի լուսավորյալ հասարակության վառ ներկայացուցիչները տարբեր ռասսաներից` նեգրոիդ/Գ.Լիլո/, մոնղոլոիդ/Լուսո/, եվրոպոիդ/ես , Մարիամը/ և իհարկե մի ստվար ամբոխ ... ռասսայից:Սպասվում են հետաքրքիր անակնկալներ:Ես իմ մտքի ամբողջ ճարպկությունը, երևակայության ողջ թռիչքը գործի եմ դրել երեկոն հիշարժան դարձնելու համար:Ինչևէ, ցանկանում եմ ձեզ հայտնել այն ողբերգական վիճակի մասին, որը կարող է տիրել մեր սրտերին ձեր բացակայության պատճառով:Մի' կոտրեք մեր փխրուն և բյուրեղապակյա սրտերը, քանզի մենք այդ հարվածին չենք դիմանա:Ինչպես մարդը չի կարող առանց սրտի ու գլխի, այնպես էլ դասարանը, որի սիրտը ես եմ, գլուխը` դուք:
Ես սրտի թրթիռով կսպասեմ Ձեզ:Գիտեմ, որ դուք գտնվում եք մի այլ ժամային գոտում, ասված ժամից միշտ ուշանում եք 1-2 ժամ, այդ պատճառով ես ձեզ ավելի վաղ կհրավիրեմ, որպեսզի մի փոքր աճապարեք, և հյուրերիս հետ միաժամանակ գաք:
Սիրով ձեր աշակերտուհի.....
Այս սրտաճմլիկ հրավերքից հետո ինձ մնում էր անտեսել դրիմֆլեշի հաճույքը, և մասնակցել այդ փարթիին, որտեղ նույն տրամադրվածությամբ ես հայտնաբերեցի 1)ինձ` կողքից դիտելով, որովհետև երեխեքը սկսեցին  նմանակել Զիս հատկապես արտակարգ իրավիճակներում, ու ես այնքան ծիծաղեցի, որ պատռեցի խստության դիմակս:2)Ցնցված էի, որ դասարանիս աղջիկների մեծամասնությունը 15 տարեկան է արդեն, իսկ ես նրանց վերաբերվում էի որպես փոքր երեխաների, սակայն այնքան բան կարելի է սովորել նրանցից:
Հ.Գ. չեմ սիրում կոմունիստների ստեղծած կարծրատիպերը ուսուցչի վերաբերյալ:Այս սերունդը նախնտրում է կենդանի, ու բնական ուսուցիչների......

Sunday, 8 April 2012

Կոչ երիտասարդներին


  • Ներքին ուրախությամբ կամ գերանտարբերությամբ հետևում եք, թե ինչպես է ձեր մայրը համակարգչի մկնիկը մանյովրում, գրանցե'ք նրան գուգլում,
  • ձեր մայրը դեռ չի տիրապետում տարրական գիտելիքների, միայն լայքում է և 5 նշանակում, սովորեցրեք նրան մեկնաբանել,
  • դուք զգում եք , որ նա ունի ձգտումներ, սակայն տրանսլիտը նրան խանգարում է ընթեռնելի դառնալ, սովորեցրեք հայերեն գրել,
  • նա իր բոլոր անզուգական մտքերը գոռում, գոչում է համակարգչի առաջ սկայփից օգտվելիս, սովորեցրեք հենց այնպես չհեռարձակել  դրանք, այլ գրառել,
  • նա գիտի բազմահազար բաղադրատոմսեր, որոնցից տասնյակը վերաբերվում են, ձվածեղին և օմլետին, դա մեծ մասսայականություն կվայելի մի օր,
  • ձեր մայրը տառապում է գնումամոլությամբ, և 5 մատի պես գիտի, որտեղ կարելի է ոճային և հարմար գներով հագուստ գնել, թող հրապարակի նա իր "գիտելիքները" այդ ոլորտում, 
  • նա իր գնումներով երեկոյան ննջարանում հայելու դիմաց հագուստի ցուցադրություն է կազմակերպում, մի' զլացեք,լուսանկարեք նրա բոլոր կոստյումները,
  • նա հեռախոսով կամ սուրճի շուրջ  հոգեթերապիայի սեանսներ է անցկացնում ընկերուհիների հետ, ապահովեք նրան մեծ լսարան,
  • նա ստեղծագործում է մի շարք բնագավառներում, որոնք միայն ընտանեկան խնջույքների ժամանակ են վերածվում ելույթի, ձայնագրեք նրան թեկուզ թաքուն,
  • ձեր մայրը իր ընկճախտին դիմադրում է ընկղմվելով հայկական սերիալների մեջ, դուրս հանեք նրան այդ իրադրությունից, թող դարդասպան լինի քողարկված գրառումներում,
  • նա հարևանուհի երիտասարդ մայրերի համար  ոգեշնչման աղբյուր է հադիսանում, թող նրա խորհրդատվությունները չկորչեն իզուր, չէ որ հայերեն բովանդակությունն այդ բնագավառում այնքան էլ շատ չէ,
  • նա կարիերիստ է և իր հաջողությունների բոլոր մանրամասները գրառում է ինչ-որ հին նոթատետրում, գրանցեք նրան որևէ հարթակում,
  • ընտանեկան երջանկության նրա բանաձևի հեղինակային իրավունքը եսասիրաբար յուրացրել է ձեր հայրը, շեյր արեք դա հօգուտ հայոց կանանց,
  • ձեր մայրը կործանված ռոմանտիկ է և իդեալիստ, ու կյանքի վերաբերյալ իր պատկերացումները շրջապատում առաջացնում են քմծիծաղ, ստեղծեք նոր շրջապատ նրա համար,
  • նա ստեղծագործում է արվեստի մի շարք ճյուղերում, կամ զարդեր է պատրաստում անհավանական իրերից, նույնիսկ խոհանոցում տարրաների մեջ փոշիացած բրնձից ու ոսպից, պահանջարկի դաշտ ստեղծեք նրա համար,
  • նա ավելին է քան շարքային տնային տնտեսուհի, նոր ամպլուա նվիրեք նրան, 
  • ձեր մայրը հասարակական ակտիվ կերպար է, նրան իսկապես լսարան է հարկավոր, 
  • նա ամեն ինչ կզոհի, միայն թե հետ չմնա կյանքից ,  դարձրեք նրան բլոգեր....

Monday, 19 March 2012

Գարնանային արձակուրդ

Ես հաստատ համոզված էի, որ արձակուրդիս առաջին օրը կսպանեմ իմ ալարկոտության պատճառով, չնայած հետո հասկացա, որ վերջին տասնյակ բուռն օրերից հետո այն իսկապես  պետք էր ` անցյալ բոլոր օրերն մարսելու համար:Ինքնաներշնչվում եմ, համոզելով, թե օրս իզուր չանցավ:
Որքան էլ քույրերիցս մեկն ինձ անվանում է ակտիիիվ, ի տառը բավականին երկարացրած, այնուամենայնիվ ես հանգստություն պահանջող անձնավորություն եմ:Հատկապես մի շարք իրադարձություններից հետո ես պետք է անցկացնեմ համեմատաբար խաղաղ ընտանեկան, մամայական օրեր հոգեկան ներդաշնակություն ապահովելու համար:
Եվ իրոք, ես առավոտից համակարգիչը գրկել եմ, հազարավոր բլոգներ կարդացել, երաժշտություն եմ լսել/բարձր/, որը ինչ խոսք մեծ առաջնթաց է, քթիս տակ մեղեդիներ դնդնացել, մի քանի անգամ փաթաթվել երեխեքիս համբուրել, Էլենի հետ բալետ պարել, իմպրովիզ շարժումներով, կանխել Սամվելի դաստիարակչական մոտիվները գոնե "արձակուրդ օրով", կարդացել մի խելացի աղջնակի գրառում ծուլության մասին ու դրանից հետո որոշել վաղվա օրս պլանավորած անցկացնել:
Զգում եմ գարնան շունչը, չնայած կատուները դեռ չեն սկսել, չնայած ձյունը գալիս, հալվում, խառնվում ցեխին, նորիցա գալիս, քամին արևի հետ միախառնվել է, բայց ուզում է տաքացնի:Զգում եմ, որ շուտով Զատիկ կլինի, որից սկսվում է իմ գարունը:Զգում եմ, որ կուտակված կարոտս կյանքիս բոլոր էտապների բոլոր ընկերուհիներիս հանդեպ 10 օրվա ընթացքում սպառեցի, որովհետև հասցրեցի տեսնել, զրուցել-ծիծաղել ու հիշել:Զգում եմ, որ մի քիչ էգոիստությունից խիղճս տանջում է, բայց չի ծանրանում վրաս:
Զգում եմ, որ առաջին երկու ամսվա համար մի քիչ ավելի էներգիա է պետք, բայց ես պանիկայի զոհ չեմ դառնա:Զգում եմ, որ այս մեկ շաբաթը տևելու է ավելի, քան մեկ շաբաթ....
Սպասում եմ ծաղկող ծառերին.....

Wednesday, 29 February 2012

Ծնունդս շնորհավոր

Եթե գիշերը ժամը 7ին իմ հեռախոսը թնդացնում է ամերիկայում բնակվող  ընկերուհիս, ու  մեկ ժամ իր հետ խոսում եմ կես քնած, կես արթուն, նշանակում է, ես ինչ-որ կարևոր  իրադարձություն ունեմ այդ օրը...
Եթե առավոտյան  գնում եմ դպրոց, ու թաքնվում եմ դասամիջոցների ընթացքում, որ ոչ ոք ինձ չմասսայականացնի, նշանակում է ինձ հետ մի բան այն չի...
Եթե դասղեկական դասարանիս երեխեքը թաքնվում են պլակատների հետևում, որ հետո բոլորով երգելով դուրս գան ու ընտրագույն անակնկալ մատուցեն, նշանակում է էդ երեխեքի նմանը չկա...
Եթե հարազատները դպրոցում ինձ փնտրում են ու փաթաթվում, համբուրում, նշանակում է այդ օրը սովորական չի...
Եթե երիտասարդ ուսուցիչներով փակվում ենք մի փոքր սենյակում ու աղաղակում ամենաչար դասարանի նման, նշանակում է առիթ կա, կամ էլ  մենք անուղղելի ենք...
Եթե տուն եմ գալիս, գիշերվա շոկահարված հեռախոսս ծղրտում է անպատասխան զանգերից, ուրեմն ես պահանջված եմ եղել այդ օրը....
Եթե տարբեր տարիքի հարազատներ զանգում են արդեն իմ ձեռքերում գտնվող հեռախոսին, նշանակում է  այդ օրը էական նշանակություն ունի իմ կյանքում....
Եթե ֆեյս. եմ մտնում ու տեսնում եմ միայն ինձ վերաբերվող 60ից ավել նշում իմ իսկ պատին ուրեմն  ես իմ  պատի Անջելինա Ջոլին եմ..
Եթե կարդում եմ բարեմաղթանքներն ու ամեն մեկից սիրտս թրթռում է, իսկ ուղեղս պաուզաներով է լցվում, նշանակում է ես ֆեյսում հրաշք ընկերներ ունեմ...
Եթե հարազատները իմ վերաբերյալ դառնում են 'գրող', ուրեմն ես այդ հարազատների մտքերի մուսան եմ այդ օրը...
Եթե երեխեքս անհամբեր սպասում են, որ իրենց պապան  գա ու մենք  գնանք Երևան փետրվարի 28ին, ուրեմն իրենց մամայի ծննդյան օրն է...
Եթե ես նորից մտածում եմ, որ ամենալավ տեղը, ուր մենք լիարժեք կհանգստանանք, մանկական սրճարանն է, նշանակում է,  ես անտեսում եմ փաստը, որ լրանում է 35 տարիս...
Եթե ես երեխեքիս հետ խաղում եմ մանկական սրճարանում. ու մենք հոյակապ օր ենք անցկացնում, ուրեմն մեր պապայի նմանը չկա....
Եվ եթե ես զգում եմ, որ  այնքան երջանիկ եմ, որքան Անջելինա Ջոլին, ես օրվա վերջում նրա  ամպլուայի մեջ նկարվում եմ......
Պարզապես ելնելով որոշ հանգամանքներից , ես դա անում եմ գյուղական մոտիվներով.......
Ու ամենավերջում, նշեմ, որ ես պարզապես շնորհակալ եմ, որ Աստված ինձ շռայլել է լավ մարդկանցով..... ՍԻՐՈՒՄ ԵՄ ՁԵԶ!!